مشاوره، طراحی، نظارت و اجرای هلی‌پد و هلی‌پورت
خدمت تخصصی

گاتر و آبروی محیطی هلی‌پد

اجرای گاتر محیطی دور تا دور هلی‌پد برای جمع‌آوری و هدایت آب باران و آب ذوب‌شده، جلوگیری از آب‌گرفتگی سطح سکو و کاهش خطر لغزش و یخ‌زدگی.

گاتر در هلی‌پد به‌صورت محیطی اجرا می‌شود: کانالی پیوسته که دور تا دور سکو می‌چرخد، آب را در همان حاشیه جمع می‌کند و به نقاط تخلیه می‌رساند. این جزئیات در عکس‌های سکوهای اجراشده در بخش پروژه‌های همین سایت دیده می‌شود.

منطق این چیدمان ساده است: محدوده فرود باید یکدست و بدون مانع بماند. آب روی سطح سکو، مسیر فرود را قطع می‌کند؛ کانالی که از میانه سکو بگذرد هم علائم را می‌شکند و هم خودش ناهمواری‌ای در محدوده TLOF می‌سازد. گاتر محیطی، آب را از لبه‌ها برمی‌دارد و سطح فرود را دست‌نخورده نگه می‌دارد.

این کار سه جزء دارد که فقط با هم کار می‌کنند: شیب‌بندی سطح به سمت حاشیه، کانال محیطی با ظرفیت کافی و گریل قابل برداشت، و نقاط تخلیه‌ای که آب را از سکو، نما و مسیر دسترسی دور می‌کنند. خطا در هر یک، دو جزء دیگر را بی‌اثر می‌کند.

چه چیزی تحویل می‌گیرید

  • طراحی شیب سطح به سمت حاشیه سکو
  • اجرای گاتر محیطی با ظرفیت هیدرولیکی محاسبه‌شده
  • گریل قابل برداشت برای پاکسازی بدون ابزار
  • آب‌بندی و فلاشینگ محل اتصال کانال به عایق
  • هدایت شوت‌ها به دور از نما، مسیر دسترسی و باد روتور
  • هماهنگی با گرمایش از کف برای تخلیه آب ذوب‌شده
  • آزمون جریان و تحویل نقشه چون‌ساخت
گاتر و آبروی محیطی هلی‌پد — فرازآوران آسمان

مسیر آب روی سکو

آب روی سکو سه منبع دارد: باران مستقیم روی محدوده فرود، آب ناشی از ذوب برف و یخ، و رواناب سطح‌های مجاور که اگر مهار نشود به سکو می‌رسد. طراحی درست، هر سه را در یک سیستم می‌بیند؛ سکویی که فقط باران را حساب کند، در روزهای ذوب برف آب‌گرفته می‌شود.

هدف نهایی این است که آب در محدوده TLOF نایستد: شیب باید آب را به حاشیه برساند، حاشیه باید ظرفیت عبور آن را داشته باشد و شوت‌ها باید آن را جایی بریزند که به سکو برنگردد.

چرا محیطی و نه مرکزی یا نقطه‌ای

زهکشی نقطه‌ای (آبروهای پراکنده) ارزان‌تر است اما دو ایراد دارد: برای رساندن آب به آن، شیب‌های موضعی و تورفتگی‌های کوچک لازم می‌شود که خودشان ناهمواری می‌سازند؛ و در سکوی بزرگ، فاصله نقطه‌های تخلیه از هم زیاد می‌شود و آب مسیر طولانی طی می‌کند.

کانال مرکزی هم گزینه بدی است: دقیقاً از میان محدوده‌ای می‌گذرد که بالگرد بیشترین تماس را با سطح دارد. گاتر محیطی این دو مشکل را ندارد؛ آب در کوتاه‌ترین مسیر به لبه می‌رسد، سطح فرود یکدست می‌ماند و بازرسی و پاکسازی هم ساده‌تر است.

شیب: یکنواختی مهم‌تر از عدد

بازه رایج شیب در سطوح بتنی حدود یک تا دو درصد است و عدد نهایی با ضوابط مرجع، نوع رویه و ابعاد سکو تعیین می‌شود. اما در عمل، یکنواختی شیب مهم‌تر از خود عدد است: هر نقطه‌ای که شیب در آن برمی‌گردد یا صفر می‌شود، همان‌جا آب می‌ماند و همان‌جا در شب سرد یخ می‌زند.

دستور اجرایی: شیب را در شبکه نقاط اندازه‌گیری و ثبت کنید، نه فقط در دو سر سکو. لبه‌ها را طوری تنظیم کنید که آب سرریز نشود و روی نما یا مسیر دسترسی نریزد؛ در سکوی بام‌نشین این جزئیات به‌اندازه خود کانال اهمیت دارند.

کانال: ظرفیت، مقطع و گریل

ظرفیت کانال با شدت بارش طراحی و مساحت سکو حساب می‌شود، نه با اندازه‌ای که در پروژه قبلی جواب داده. مقطع باید آب ذوب برف را هم بپذیرد؛ روزی که برف سطح سکو آب می‌شود، دبی واقعی از باران طراحی بیشتر است.

گریل باید بدون ابزار برداشته شود تا پاکسازی ممکن باشد و بازشدگی آن با حجم آب و اندازه زباله‌های معمول هم‌خوان باشد. گرفتگی با برگ، شن و خرده بتن، شایع‌ترین دلیل آب‌گرفتگی سکوهایی است که طراحی زهکشی‌شان درست بوده.

شوت‌ها و باد روتور

بیشتر خرابی‌های زهکشی در نقطه تخلیه اتفاق می‌افتد، نه در کانال. شوت نباید آب را روی نما، پله یا مسیر دسترسی بریزد و نباید در نقطه‌ای باشد که جریان باد روتور آب را به سطح سکو برگرداند؛ در سکوی بام‌نشین این دو شرط، محل شوت‌ها را تعیین می‌کنند.

جزئیات دیگر: خروجی باید از یخ‌زدگی محافظت شود (در هماهنگی با سیستم گرمایش)، لبه شوت آب‌بندی شود و دهانه آن در دسترس بازرسی بماند.

چهار جزئیاتی که اجرا را خراب می‌کند

سوراخ‌کردن غشای عایق برای نصب کانال بدون فلاشینگ و آب‌بندی؛ تخلیه آب به سمت مسیر دسترسی یا پله؛ هم‌سطح نبودن کانال با رویه و ایجاد پله‌ای که خودش خطر لغزش است؛ و نبود گریل یا گریل جوش‌خورده که پاکسازی را غیرممکن می‌کند.

اگر سکو گرمایش از کف دارد، مسیر گاتر و شوت‌ها باید پیش از اجرای کابل یا لوله قطعی شود؛ کابل نباید از زیر کانال بی‌عایق عبور کند.

آزمون تحویل و نگهداری

تحویل بدون آزمون جریان کامل نیست: آب‌پاشی سکو و کنترل رسیدن آب از دورترین نقطه TLOF به گاتر، عبور آب از کانال تا شوت، و بازرسی نشتی در محل فلاشینگ‌ها. این آزمون چند ساعت وقت می‌گیرد و بیشتر خطاهای اجرا را همان‌جا نشان می‌دهد.

نگهداری: پاکسازی فصلی گریل‌ها، بازرسی اتصالات و آب‌بندی، و تکرار آزمون جریان در اولین بارش جدی. سه کار کوچک که آب‌گرفتگی را قبل از تبدیل شدن به خسارت می‌گیرند.

مطالب مرتبط

بیشتر بخوانید

مشخصات

در یک نگاه

موقعیت اجرامحیطی، دور تا دور سکو در حاشیه محدوده فرود
اجزاکانال محیطی، گریل قابل برداشت، شوت‌ها و نقاط تخلیه، شیب‌بندی سطح
شیب سطححدود یک تا دو درصد به سمت گاتر محیطی، بر اساس ضوابط مرجع
شیب کف کانالحدود نیم درصد به سمت شوت، تا آب در کانال نماند
جنسفولاد ضدزنگ یا پلیمر مقاوم به UV؛ گریل با بازشدگی محاسبه‌شده
هدفجلوگیری از آب‌گرفتگی سطح، لغزش و یخ‌زدگی
هماهنگیآب‌بندی و فلاشینگ، لایه رویه، علائم و گرمایش از کف
پرسش‌های متداول

درباره گاتر و آبروی محیطی هلی‌پد

گاتر در هلی‌پد کجا اجرا می‌شود؟
به‌صورت محیطی، دور تا دور سکو در حاشیه محدوده فرود. این کار سطح TLOF را دست‌نخورده نگه می‌دارد و آب را در همان لبه جمع می‌کند.
حداقل شیب سکو چقدر است؟
در سطوح بتنی معمولاً حدود یک تا دو درصد به سمت گاتر؛ عدد نهایی بر اساس ضوابط مرجع، نوع رویه و ابعاد سکو تعیین می‌شود.
چرا زهکشی نقطه‌ای کافی نیست؟
در سکوی بزرگ، آب باید مسیر طولانی تا نقطه تخلیه طی کند و شیب‌های موضعی ناهمواری می‌سازند. کانال محیطی، آب را در کوتاه‌ترین مسیر از لبه بیرون می‌برد.
اگر سکو از قبل ساخته شده باشد؟
بله؛ با شیارزنی در حاشیه، اجرای کانال محیطی جدید و اصلاح شیب موضعی، زهکشی بدون تخریب کامل رویه اصلاح می‌شود.
آب‌گرفتگی روی سطح چه خطری دارد؟
کاهش اصطکاک و لغزش، یخ‌زدگی در شب‌های سرد، پنهان شدن علائم و نفوذ آب به لایه‌ها و خوردگی آرماتور.
سایر خدمات

ادامه مسیر

درباره این خدمت سؤال دارید؟

کارشناسان ما جزئیات فنی و مسیر اجرا را توضیح می‌دهند.